2007eunicewilliams’s Weblog

Maanden van tevoren werd het al bekend gemaakt. Er komt een film van de populaire Sex And The City serie. Heeeeeeerlijk. Om even in het kort te vertellen over de serie. Deze gaat over vier vriendinnen in New York; Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda die lief en leed delen. En dan vooral op het gebied van de liefde zijn zij nogal uitgesproken. Ieder van de vriendinnen gaat er op zijn eigen manier mee om. Zeer herkenbaar en daarom waarschijnlijk ook zo een groot succes. De serie is inmiddels afgelopen. Maar dan komt er iemand met het briljante idee om er een film van te maken. Waarom kwam ik niet op dat idee?

Afijn, de film dus. Al maanden wordt er naar toe geleefd. Allerlei acties, advertenties en heisa voor de première van dé vrouwenfilm van het jaar. 12 juni was het dan zover. De grote dag van DE film.

In Amerika wordt de twee en een half uur durende film met de grond gelijk gemaakt. Wat mij nog nieuwsgieriger maakt naar de redenen hiervoor. Helaas kun je mij pas volgende week dinsdag in de bioscoop vinden voor The Movie, maar voor die tijd bereid ik me alvast voor met wat recensies. “De humor is vanouds” zegt een recensie. Dat belooft dus veel goeds. “Toegegeven is het verhaal niet heel spannend en verrassend” zegt een andere recensie. Maar dat hoeft ook niet. Als ik maar heerlijk kan zitten genieten met mijn bak popcorn, een gezellige meidenavond kan hebben en de gemiste serie even dunnetjes over kan zien. En niet te vergeten de prachtige jurken, schoenen en sieraden. Bij het schrijven van dit stuk en het denken aan de film droom ik haast weg. “Sex And The City The Move here I come!!!” zegt mijn voorrecensie .

Na twee jaar geven ze eindelijk weer een concert in Nederland. De super geweldige band “Coldplay”. Ongeveer een week voor de kaartverkoop werd bekend dat zij op donderdag 2 oktober in Ahoy Rotterdam hun muzikale kunsten zullen gaan vertonen. Ik denk dat Coldplay zelf niet realiseerde wat zij teweeg zouden brengen in dit kleine kikkerlandje. Op zaterdag 7 juni om 10:00 begon de voorverkoop. Er werd maar meteen een extra concert ingepland op vrijdag 3 oktober. Desondanks waren alle, maar dan ook alle kaarten voor deze twee concerten om 10:30 uitverkocht. En raad eens.. Ik, de ontzettend grote Coldplayfan, had geen kaartje kunnen bemachtigen. Eerlijk gezegd, ik kon wel janken. Dit verdriet sloeg daarna om in woede. En wel om de volgende reden. Er zijn dus van die schoften die kaarten opkopen van concerten waarvan ze bijna zeker weten dat ze uitverkocht raken. Een plus een is twee natuurlijk, de kaarten worden vervolgens voor woekerprijzen verkocht via marktplaats.nl of andere louche verkoopsites. Ik ben gekke Gerrit niet, dus je ziet mij dan ook echt geen kaartje van 100 euro kopen voor Coldplay. En eerlijk gezegd denk ik niet dat ik de enige gedupeerde ben van dit soort achterlijke acties van deze zogenaamde slimme (ver)kopers. Er moet toch ook wel een oplossing zijn voor dit probleem? Volgens mij kon je heel vroeger zoveel kaarten kopen als je wilde. Bij het Coldplay concert was dit aantal al terug gebracht naar vier en toen ik laatst kaarten wilde bestellen voor Juan Luis Guerra (wie?), een bekende latin-zanger,  kon ik er maar twee per bestelling doen. Dat hadden ze wel even eerder mogen toepassen bij Coldplay. Dan had ik een iets grotere kans om een kaartje te bemachtigen.

Maar weet je wat? De geruchten gaan dat ze misschien op Lowlands komen optreden. En laat ik daar nou al een kaartje van in huis hebben. Duim je voor me?

Sinds de komst van Idols in Nederland, of eigenlijk in de wereld is de televisiewereld laaiend enthousiast om overal de beste in te vinden. Bij Idols de beste zanger of zangeres, So You Wanna Be A Popstar was eigenlijk hetzelfde principe, Holland’s Got Talent zocht naar het beste talent van Nederland en dan heb je natuurlijk Boer Zoekt Vrouw waarin we op zoek gingen naar de beste boerin. Zo kan ik nog wel even doorgaan naar programma’s die continu maar op zoek zijn naar “de beste”. Nu zie ik telkens in de commercialbreaks dat ze op zoek zijn naar de beste kok en de beste schoonmaakster van Nederland. Mijn hemel, wanneer komt hier een eind aan. Eigenlijk zijn we steeds maar op zoek. Op zoek naar de beste, op zoek naar liefde, op zoek naar antwoorden, en op zoek naar geld. De beste zoeken ze in talentenjachten, liefde kun je vinden bij Boer Zoekt Vrouw of het nieuwe programma dat komen gaat Alleen Nog Maar Een Man, alle antwoorden vind je bij Char of Derek en waar je een geld koffer kan vinden kun je zien in The Phone. Eerlijk gezegd hebben de zoektochtprogramma’s, om het zo maar even te noemen, wel een goede formule. Als je eenmaal kijkt dan wil je de uiteindelijke uitslag ook weten. Dat betekent dat je elke aflevering moet volgen, je sympathie of afkeer creëert voor een van de kandidaten en de kijkcijfers van de programma’s stabiel blijven of zelfs stijgen (denk aan de overweldigende kijkcijfers van Boer Zoekt Vrouw). De vraag rijst dan, wanneer is het genoeg geweest en wanneer gaan programmamakers toch echt te ver? Willen wij weten wie de beste schoonmaker van Nederland is? Willen we dat nou echt weten? Stel dat het antwoord “ja”is. Is het dan ook zo dat we dit ook op televisie willen zien? Lekker met een bak chips kijken hoe iemand een te ranzig huis schoonmaakt. Zitten we daar nou op te wachten? Ik in ieder geval niet. Dus ik hoop dat er snel een beperking komt in de zoektochtprogramma’s en dat we eens op zoek gaan naar de beste programmamakers van de wereld.

Wie vindt het nou niet heerlijk? Keihard meeblerren met je favoriete nummer. Sommigen vinden het leuk om naar een karaoke-bar te gaan en sommige mensen maken er zelfs hun hobby van. Wat was het dan ook een goed idee om Singing Bee, een succesprogramma in Engeland, naar Nederland te halen. De eerste aflevering werd uitgezonden op oudejaarsavond. Lekker met z’n allen oliebollen eten, champagne drinken en  meezingen met de nummers die voorbijkwamen. Deze aflevering was een redelijk succes geworden. De reden natuurlijk om een hele reeks afleveringen te maken. Met Gordon, die geen blad voor zijn mond neemt, als presentator moest het haast wel een succes worden. Verschillende oproepen naar kandidaten op televisie, selectierondes, een prachtig decor en een topband moesten bijdragen aan het succes van Singing Bee in Nederland.

Op dit moment zou je kunnen denken “Over welk programma heeft ze het?”. En dat is nou precies het probleem bij Singing Bee. De kijkcijfers waren dramatisch laag, dus een grote kans bestaat dat je het nog nooit gezien hebt. Ondanks dat het programma na All You Need Is Love werd uitgezonden, werd het niets. Blijkbaar was één aflevering tijdens oudejaarsavond, toen er ook verder geen bal op tv was, wel genoeg. De kijkers hebben nou eenmaal geen behoefte aan vals zingende mensen die hun tekst kwijt zijn. Of ligt het misschien aan de presentator, waar iedereen zo langzamerhand wel weer genoeg van heeft. Sinds de Toppers en Gordon en Joling Over De Vloer, schijnt Gordon het helemaal te zijn. Of misschien toch niet? Hebben de mensen genoeg van zijn sarcastische opmerkingen en zwarte humor? Wat de oorzaak van het falen van Singin Bee precies is, is eigenlijk niet duidelijk. Wel is duidelijk dat dit programma zo dramatisch slecht scoorde dat het eerder van de buis werd gehaald. Dat is dus knap vervelend als programmamanager.

Misschien dat hij zelf lekker in de kroeg kan gaan meezingen met foute nummers, maar de rest van Nederland hoeft dit blijkbaar niet te zien.

De televisiewereld is me toch een vreemde wereld.

Het programma Weekend Miljonairs. Elke zaterdagavond prime time op tv. Niet zomaar een quizje, maar een echte show. Al tien jaar.  En nu de laatste aflevering. Dat is toch niet raar, als het niet goed bekeken wordt zou je zeggen. Maar dat is het hem nou juist. Het werd steeds beter bekeken. 1,2 miljoen kijkers zijn toch zeer goede cijfers voor de zaterdagavond. Nou is het zo dat een programma waar geldprijzen worden uitgekeerd moeten worden gesponsord. Waar halen ze anders elke week dat geld vandaan om de mensen blij mee te maken? Maar waar men te maken heeft met een sponsor, heeft men ook te maken met de eisen die deze stelt. Tijdens de laatste periode van Weekend Miljonairs was de Lotto de sponsor (Lotto Weekend Miljonairs snap je ‘m?). Weekend Miljonairs stond dus in het teken van de sport, want zo wil de Lotto ook overkomen op de buitenwereld. Een organisatie die hart heeft voor de sport. En dan met name de Olympische Spelen. Sport is natuurlijk een goed iets om te sponsoren. Sport is gezond en eigenlijk zou iedereen lekker moeten sporten. Maar als we nagaan dan is dat natuurlijk niet de achterliggende gedachte van de Lotto. Dat zijn gewoon keiharde euro’s. Hoe meer hoe beter.  Dus bij elke zet die de Lotto maakt op het gebied van sponsoren wordt er wel duizend keer over nagedacht wat dat voor de inkomsten van de Lotto betekent. Bij de laatste keer dat zij hierover gingen nadenken, kwamen zij er blijkbaar achter dat Weekend Miljonairs als genoeg was uitgemolken. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze Weekend Miljonairs niet verder konden uitmelken, omdat er toch een format is dat bewaakt dient te worden. Er werd dus besloten de stekker uit dit steeds beter bekeken programma te trekken. Wat voor mij toch niet echt logisch in de oren klinkt. Maar goed, ik zit niet in de directie van de Lotto. En wie weet zijn de goede kijkcijfers van de laatste afleveringen van Lotto Weekend Miljonairs gunstig om een nieuwe sponsor te vinden. Wie wil deze spannende spelshow na tien jaar moeten missen? Ik in ieder geval niet, maar met mijn studentenrekening kom ik niet zo ver als sponsor.

Op 22 mei was het dan zover, de grote finale van de veelbesproken Gouden Kooi. Een week daarvoor speelde de miljonairs al de halve finale. Daardoor bleven er in de finale slechts vier kanshebbers op het grote geld over. Op het grote geld? En de villa dan? Tja.. dat had John wel slim gedaan natuurlijk. Alle deelnemers tekende voor een deelname van minimaal twee jaar om ook maar enig recht te hebben op deze over de top villa. En raad eens.. Voordat het programma zijn tweede verjaardag kon vieren werd er besloten ermee te kappen. Natuurlijk stond er een riante geldprijs tegenover. Afhankelijk van de boetes die je als deelnemer tijdens je deelname incasseerde, werd er een geldprijs samengesteld. Wat ik zelf hier nou zo lullig aan vind, is het feit dat er maar één kan winnen. En natuurlijk weet elke deelnemer dit van tevoren. En is het eigenlijk onbegrijpelijk dat je jezelf soms zo diep door het slijk laat halen voor een groot geldbedrag.

Maar goed, de finale dus. Vier miljonairs; Brian, Amanda, Huub en Jaap. Er werd al druk gespeculeerd over wie deze race zou overleven en wie er met lege handen naar huis zou gaan. De eeuwige strijd tussen Brian en Huub werd in de laatste weken steeds feller en toen tijdens de laatste populariteitspoll Brian met een ruime voorsprong op nummer één stond, was het voor iedereen wel duidelijk. De enige bewoner die er vanaf het begin in zat, Brian, zou gaan winnen. En ook tijdens de finale, bleef Brian bijna tot het einde degene met de meeste stemmen. En met de nadruk op bijna, want tijdens de laatste tussen stand dames en heren.. jawel, gebeurde het onverwachte. Jaap, King Jaap, Terror Jaap dus die ene grote Jaap had de meeste stemmen. Was Brian al de hele finale relaxt gebleven, nu was de spanning toch echt van zijn gezicht af te lezen. En terecht, Jaap werd uiteindelijk de grote winnaar van de Gouden Kooi.

Wat lijkt me dat verschrikkelijk. Heb je bijna twee jaar van je leven gegeven aan de televisie. En wat voor televisie? En wat krijg je er voor terug… Helemaal niets!

Al heel lang zijn er discussies over de dagprogrammering van de commerciële zenders. En dan bedoel ik natuurlijk niet de Oprah Winfrey show die ’s middags wordt uitgezonden. Nee, dan heb ik het over de onwijs irritante belspellen die je al vanaf 9 uur in de ochtend bombarderen. De makkelijkste oplossingen, maar natuurlijk met de moeilijkste doorschakelmethode, waardoor er dus veel mensen bellen en weinig mensen überhaupt wat winnen.

Aan dit drama dreigt binnenkort een einde te komen. In verschillende media is inmiddels bekend gemaakt dat de FIOD ( Fiscale Inlichten- en Opsporingsdienst) een inval heeft gedaan bij RTL, SBS, Endemol en 2waytraffic. Hierbij is alle administratie omtrent de beruchte belspellen meegenomen voor onderzoek. Uit dit onderzoek moet dan blijken dat de belspellen doorgestoken kaart zijn. Schijnbaar hebben RTL en SBS zich beiden al eerder niet helemaal aan de afspraken gehouden die met justitie zijn gemaakt. Hierop volgde dan ook meerdere waarschuwingen, met deze inval tot gevolg. Afwachtend op de uitslag van het onderzoek zijn er vanaf 1 november geen belspellen meer te zien op de RTL zenders.

Na het lezen en luisteren naar de berichtgeving omtrent deze belspellen kan ik eigenlijk alleen mijn hoofdschudden. Natuurlijk denk ik niet dat elk programma een maatschappelijk belang hoeft te hebben, maar deze programma’s gaan écht helemaal nergens over. Voor de burgers die hier in trappen, kan het allemaal wel mooi klinken. Een antwoord bedenken (die elke malloot wel kan oprakelen), even bellen, hopen dat je 10e beller of iets in die trant bent geworden en even flink cashen! Maar in werkelijkheid is het flink cashen voor de zenders. Elk belletje levert ongeveer 60 eurocent op. En er zijn zoveel mensen die toch maar een kansje wagen omdat ze het antwoord echt zeker weten. En helaas, weer niet doorgeschakeld worden. Waarom worden er niet in plaats van deze belspellen wat educatievere programma’s uitgezonden?

Wat ik nou eigenlijk wil zeggen, is dat deze programma’s van mij voor eeuwig begraven mogen worden. R.I.P Belspellen.. Die overenthousiaste presentatrices vinden wel een ander baantje.

Op de website van de Telegraaf (ja daar kijk ik weleens op) las ik laatst dat er weer een nieuw tv programma aan zit te komen. In samenwerking met Men’s Health gaat RTL 8 op zoek naar de perfecte man. Hij wordt dan benoemd tot Men’s Health Covermodel 2007.  Ze zijn dus niet op zoek naar “Beauty and the Nerd”-types, maar naar mooie mannen. Wat dat dan inhoud? Een man die er goed uit ziet, fotogeniek is en bovendien ook nog eens inhoud heeft. Voor dat laatste verdienden ze echt credits. Af en toe word ik die leeghoofdige Holland’s Next Top Models toch echt zat.

De opbouw van het programma lijkt op wat we al kennen van Idols enSo you wanna be a popstar maar nog meer op dat van Holland’s Next Top Model. Uit een grote groep mooie mannen worden er uiteindelijk 6 geselecteerd. Deze mannen moeten door middel van opdrachten de jury zien te overtuigen van hun beauty en niet te vergeten brains. Dat laatste vind ik echt een belangrijk aspect. In de realityprogramma’s waarin een afvalrace centraal staat zie je dat niet snel terug. Natuurlijk worden ze op andere kwaliteiten beoordeeld, maar als je kijkt naar een programma als Holland’s Next Top Model, is het ook wel belangrijk dat deze meiden hun mannetje kunnen staan in de modewereld. Over modewereld gesproken. De winnaar van het programma wint naast een coverfoto ook een contract bij een modellenbureau en mag naar Australië voor een fotoshoot voor zwemkleding. De keuze om programma op RTL 8 uit te zenden vind ik erg slim. RTL 8 probeert zich als vrouwenzender te profileren. En dames zeg nou zelf? Het is toch heerlijk om niet naar die kibbelende vrouwen te kijken, maar naar al dat mooie mannelijk schoon…