In dit hoofdstuk gaan we terug kijken op mijn stage. De evaluatie maak ik op basis van mijn leerdoelen. Ik kijk in hoeverre ik mijn eerder geformuleerde leerdoelen heb bereikt en hoe deze bijdragen aan het ontwikkelen van mijn competenties.

Bewerken van content

Leerdoel:          Informatie verwerken tot korte duidelijke biografieën.

In dit leerdoel werd ik erg vrijgelaten. Ik mocht zelf bepalen en uitzoeken van welke bronnen ik mijn informatie haalde. Ik heb geleerd kritisch te kijken naar bronnen. Nadat ik een biografie geschreven had, werd deze nagelezen en op feiten gecontroleerd door mijn stagebegeleidster. Als er fouten inzaten kon ik deze zelf gaan verbeteren. Hierdoor leerde ik ook kritischer naar mijn eigen werk te kijken. Ik heb dit leerdoel zeker bereikt en daardoor mijn competentie in het bewerken van content verbeterd.

Schrijfcompetentie

Leerdoel:          Teksten voor de presentator duidelijk en op de doelgroep gericht schrijven

Deze competentie vind ik een beetje samenvallen met de competentie ‘schrijfvaardigheid’. In het begin vond ik het niet erg leuk om kandidaten op te bellen en een interview af te nemen. Ondanks dat ik een duidelijke vragenlijst had was ik nogal onzeker, waardoor ik er dus soms tegenop zag. Later ging dit veel beter. Ik weet wanneer ik moet doorvragen, welke informatie relevant is en welke in in de presentatiekaartjes kan weglaten. Tijdens de laatste drie weken van mijn stage heb ik zorggedragen voor de interviews van een hele aflevering. Ik zag er niet meer tegenop en vond het zelfs leuk om meer te weten te komen over de kandidaten.

Nadat ik een samenvatting van een interview had gemaakt, kreeg ik feedback van mijn stagebegeleidster. Deze markeerde eventuele onduidelijkheden. Ook hier geldt dat doordat ik mijn fouten zelf kon verbeteren ik kritischer naar mijn eigen werk ben gaan kijken.

Het oplossen van standaard problemen

Leerdoel:          Opdrachten tot een goed eind brengen

Als er dingen waren waar ik tijdens mijn stage tegenaan liep, dan kon ik deze bespreken met mijn stagebegeleidster. Ik heb tijdens mijn stage niet veel problemen hoeven op te lossen. De opdrachten die ik kreeg heb ik naar mijn idee goed uitgevoerd.

Flexibiliteit:

Leerdoel:          Open staan voor verschillende werkzaamheden en hierin kunnen aanpassen

Dit leerdoel had ik eigenlijk al bij het uitkiezen van deze stage bereikt. Er werd mij van tevoren verteld dat ik zowel de redactie als de productie zou moeten ondersteunen. Dit is tijdens mijn stage ook daadwerkelijk gebeurt. Ik heb meegeholpen met productionele werkzaamheden, maar ook de redactie geholpen. Ik vond natuurlijk niet altijd alles leuk om te doen, maar heb niet geweigerd om opdrachten uit te voeren.

Schriftelijke vaardigheid

Leerdoel:          Het foutloos uitwerken van telefonische interviews

                        Duidelijk en helder formuleren in schriftelijke communicatie

Zoals ik al eerder vermeldde is het uitwerken van interviews steeds beter gegaan. Dankzij de feedback van mijn stagebegeleidster heb ik mijn schriftelijke vaardigheid kunnen verbeteren. Doordat ik ook verschillende e-mails heb moeten versturen is mijn zakelijke communicatie verbeterd.

Gespreksvaardigheid:

Leerdoel:          In verschillende situaties duidelijk en helder formuleren van gedachten zodat deze meteen goed overkomen

Als ik tegen dingen aanliep tijdens mijn stage kon ik dit meteen voorleggen bij mijn stagebegeleidster. Mocht ik na een uitleg iets niet begrijpen, dan vroeg ik door en probeerde ik zo goed mogelijk uit te leggen wat ik wilde weten. Tijdens opnamedagen mocht ik de schaduwkandidaten briefen. Deze kandidaten kregen een uitleg van wat er met ze ging gebeuren en wat ze konden verwachten. Door deze presentatie te geven heb ik geleerd duidelijk en helder te formuleren en te articuleren.

Samenwerking

Leerdoel:          Duidelijk communiceren naar en tussen verschillende partijen

Tijdens mijn stage heb ik zowel telefonische vragen als vragen die via de e-mail binnen kwamen kunnen beantwoorden. Mocht ik dingen niet weten, dan was het geen probleem om dit even aan een collega te vragen. De communicatie binnen het team verliep volgens mij goed.

Plannen

Leerdoel:          Realistische planningen maken voor zowel persoonlijke opdrachten als draaidagen waarbij meerdere mensen betrokken zijn

Voor een draaidag waarin we drie prijzenfilmpjes moesten opnemen, heb ik geholpen om een grove planning te maken. De filmpjes werden in verschillende plaatsen in Nederland opgenomen. De planning die ik had gemaakt kwam aardig in de buurt en werd ook door de productieassistente gebruikt om een callsheet te maken. Het inplannen van het publiek, wat ook een van mijn werkzaamheden was goed verlopen.

In periode 2 moesten we voor Media en Cultuur een opdracht maken. Ik deed dit samen met Zoë en we hebben gekozen voor de opdracht over soaps. Het resultaat is via onderstaande link te zien.

Media en Cultuur Soaps

De ontwikkeling van homoseksualiteit

Homoseksualiteit kunnen we niet noemen als iets dat ontdekt is. Sinds dat er mensen bestaan hebben sommige mannen en vrouwen zowel een emotionele als een seksuele voorkeur voor seksegenoten. Wat wel interessant is om nader te bespreken is het verloop van de ontwikkeling en de tolerantie van homoseksualiteit. Hierbij richten we ons op de ontwikkelingen in Nederland en in de Verenigde Staten. En bekijken we de ontwikkelingen sinds 1890, het jaar dat de film zich begon te ontwikkelen. Ook belichten we de aidsepidemie, een belangrijk aspect binnen de ontwikkeling van de homoseksualiteit.

Nederland

Als sinds de tijd dat de mensen bekend werden met homoseksualiteit is er geen sprake van volledige acceptatie. Sterker nog, sinds de dertiende eeuw werd homoseksualiteit gezien als een misdrijf en werden homoseksuelen gestraft voor het uitten van hun gevoelens. Homoseksualiteit was toen alleen bekend onder de naam ‘sodomie’, dezelfde term die men gebruikt voor de seksuele omgang tussen mens en dier. De term homoseksualiteit werd pas sinds 1869 voor de eerste keer gebruikt en deze werd al gauw overgenomen door medische literatuur, kranten en zelfs in de omgangstaal. Homoseksualiteit was in deze tijd nog steeds een bijzonderheid. Medici zochten voor aanwijzingen voor het herkennen van een homoseksueel en kwamen er langzamerhand achter dat homoseksuelen zo geboren worden. Desondanks werd dit niet hard gemaakt en betwijfelde veel mensen de theorieën over homoseksualiteit.

Sinds 1870 tot ongeveer 1940 nam de strijdbaarheid van homoseksualiteit toe. In verschillende Europese landen namen homoseksuelen initiatieven om het publiek voor te lichten over homoseksualiteit. Dit gaf veel homoseksuelen de mogelijkheid uit het isolement te komen. Sindsdien werd homoseksualiteit ook niet meer gecriminaliseerd, maar zeker ook niet geaccepteerd. De Tweede Wereldoorlog bracht weer een dieptepunt in de geschiedenis van de homoseksualiteit. Homo’s werden niet geaccepteerd en zelfs vervolgd en afgevoerd naar concentratiekampen. Na de oorlog, in 1948 kwam de VN met de ‘Universele verklaring van de rechten van de mens’. Hierin werd vastgelegd dat ieder mens gelijk moet worden behandeld ongeacht ras, huidskleur, geslacht, taal, godsdienst etc. Desondanks werden de problemen rond homoseksualiteit hier niet mee opgelost. Men dacht nog steeds dat homoseksualiteit iets was waar je vanaf kon komen. Er werden verschillende manieren bedacht om homoseksuelen heteroseksueel te maken.

Rond de jaren ’60 en ’70 werd de tolerantie van homoseksualiteit steeds beter. Een duidelijke oorzaak hiervan is er niet. De kerk die steeds minder invloed kreeg zou een oorzaak kunnen zijn.

In de jaren ’70 keerde de wereld van de homoseksualiteit zich drastisch. Er ontstond een openlijke homocultuur. Homo’s bezochten vaak bars en disco’s die in eerste instantie als ontmoetingsplek dienden, maar waar later ook seksuele contacten normaal werden. Er ontstond een veilige plek voor homoseksuelen om zich te laten gaan. Hier kwam echter een einde aan toen aids om de hoek kwam kijken. Voorheen was men alleen bekend met geslachtziektes die behandelbaar waren, maar dat was bij aids niet het geval. Omdat de aids-epidemie in Nederland later uitbrak, kon men zich goed voorbereiden en veel voorlichting geven. Nederland was een van de eerste landen in Europa waar de overheid, gezondheidszorg en homobeweging samenwerkten om de epidemie te bestrijden. Dit bleek een succes, waarna andere landen al snel volgden. In de jaren ’90 bloeide de homocultuur weer op. De vrijheid, wat erg hoog staat binnen de homocultuur, werd weer opgepakt. Ook in seksuele zin. Maar men was beter voorgelicht en dus behoedzamer dan in de jaren ’70.

Nederland is een voorlopend land wat betreft de tolerantie van homoseksualiteit. In 2001 werd in Nederland het eerste homohuwelijk van de wereld gesloten. Een goed voorbeeld dus voor andere landen.

Verenigde Staten

Homoseksualiteit werd in Amerika gezien als een misdrijf en was dus strafbaar. Hierdoor ontwikkelde homoseksualiteit zich in romantische vriendschappen. Vreemd genoeg werden deze geaccepteerd en zelfs geïdealiseerd. Men ging er vanuit dat deze vriendschappen volledig aseksueel waren. Toch kwam het in deze romantische vriendschappen tot strelen, kussen en zelfs in hetzelfde bed slapen. Zelfs in latere leeftijd van mannen, waarbij zij trouwden met een vrouw, onderhielden zij deze romantische vriendschappen. Binnen de Young Men’s Christian Association (YMCA) vonden mannen vriendschap en liefde bij seksegenoten. Vrouwelijke prostituees onderhielden zowel voor hun werk seksuele relaties met vrouwen, maar ook steeds vaker privé. Niet alleen in deze wereld legden vrouwen seksueel contact. Ook studentes van meisjescolleges en kostscholen onderhielden romantische vriendschappen met elkaar. Dit werd ‘smashing’ genoemd. Het hield in dat de meisjes dezelfde gevoelens als verliefdheid en jaloezie ondervonden voor een meisje als dat ze voor een jongen zouden doen. Deze ‘smashing’-relaties hielden vaak niet langer stand dan de schooltijd en verschilden daarin in echt romantische vriendschappen.

Chicago, New York, Philadelphia, San Francisco en Washington kenden aan het eind van de 19^e eeuw een homosubcultuur. Homoseksuelen hadden een eigen gemeenschap met eigen gewoonten, tradities en ontmoetingsplaatsen. Hoewel het nu doet blijken dat de homo’s in de Verenigde Staten vrijspel hadden, was dat in werkelijkheid anders. Homoseksualiteit was strafbaar en werd dan ook vermomd achter de romantische vriendschappen. ‘Openbare eerbaarheid’ was nog steeds erg belangrijk. Echter waren er geen duidelijk lijnen van wat wel of geen eerbaar gedrag was. De politie kon dan ook gemakkelijk ingrijpen bij wat zij oneerbaar gedrag vonden. Er werd steeds meer een homofobie gecreëerd. Homoseksualiteit werd vergeleken met het communisme. Beiden hadden ze hun eigen ontmoetingplaatsen, literatuur en opereerden niet publiekelijk. Omdat de mensen binnen deze gemeenschappen zo een sterke band hadden werden zij gezien als een dreiging voor het gezinsleven en de publieke sfeer. Er ontstond een soort heksenjacht op zowel communisten als homoseksuelen. Zij zouden een bedreiging zijn voor de veiligheid van de Verenigde Staten omdat ze niet betrouwbaar en makkelijk chanteerbaar zouden zijn.

Typisch is dat de eerste homofielenorganisatie, de Mattachine Society, in de Verenigde Staten is opgericht door een communist. De homofielenorganisaties van zowel de Verenigde Staten als Europa onderhielden contact met elkaar en probeerden een openlijke discussie op te zetten om duidelijk te maken dat homoseksualiteit geen ziekte of aandoening was. In 1969 werd in New York een politieke beweging tot stand gebracht waarin homoseksualiteit niet meer werd geschroomd. De Gay Liberation Front (GLF) ging de straat op om blijk te geven van hun onvrede. Na een aantal jaar hadden de bevrijdingsbewegingen hun beste tijd gehad. Het werd tijd voor een andere vorm van politieke strijd, namelijk het activisme. De belangrijkste groep in de Verenigde Staten was de Gay Activists’ Alliance. Deze groep was afgeleid van de Gay Liberation Front. Hoofdzakelijk streden zij ook voor de vrijheid van homoseksuelen, maar op een andere manier. De actiegroepen waren hechter en beter georganiseerd. Een belangrijk resultaat behaalden de actiegroepen in 1973 toen de American Psychiatric Association homoseksualiteit uit de lijst van geestesziekten schrapte. Ook wisten ze de opheffing van het beroepsverbod voor homoseksuelen te bereiken. De jaren ’70 werden ook de jaren waarin de ontmoetingsplaatsen werden uitgebreid. Het lied ‘YMCA’ van de Village People werd niet alleen een grote hit, ook wordt het gezien als een kenmerk van deze nieuwe, veel vrijere generatie homoseksuelen. Begin jaren ’80 maakte ook in de Verenigde Staten aids een einde aan de vreugdedans. De epidemie raakte de Verenigde Staten hard. Helaas werd er door de overheid en de media niet direct wat aan gedaan. De enige reactie was eigenlijk het sluiten van sauna’s en dark rooms. Hieruit bleek dan ook de homofobie die de overheid had. Het was juist nu dat homo-organisaties moesten gaan samenwerken met de overheid, zoals dat in Nederland werd gedaan, om goede voorlichting te geven en de epidemie de kop in te drukken. Activisten zetten protestacties op en mede door de epidemie en de noodzakelijke samenwerking van organisaties werd er ook binnen de organisaties doelen bereikt. Zo kon een lesbienne bijvoorbeeld leiding geven aan een organisatie. Wat een nog belangrijker punt was, was dat de mensen zich bewuster werden van hun seksuele omgang. Een vaste partner werd belangrijker. In het begin van de jaren ’90 bloeide ook in de Verenigde Staten de homocultuur weer op. Ook nu was seksueel plezier een belangrijke factor in de homocultuur. Inmiddels hadden homoseksuelen wel geleerd wat veilig vrijen was. Ook konden zij nu meer uit het isolement komen door de aandacht van de media voor het aidsprobleem. Mensen werden nieuwsgierig naar homo’s en hun levensstijl.

Aids

Een belangrijke periode in de ontwikkeling van de homoseksualiteit in zowel Nederland als in de Verenigde Staten is die van de aids epidemie. De homowereld, waarin nogal een vrije seksuele omgang heerste, was een uitstekende plaats voor seksueel overdraagbare aandoeningen (soa’s) om zich te nestelen. In het begin ging dit vooral om soa’s die makkelijk te behandelen waren. Begin jaren ’80 ontstonden er nieuwe ziektes, zoals chlamydia en hepatitis die minder snel te genezen waren. Ook ontstonden er ziektes die eigenlijk weinig met seksuele ervaringen te maken hadden. Longziektes bijvoorbeeld. In 1981 verscheen het eerste rapport over een ziektebeeld dat voorkwam onder homoseksuele, vooral jonge, mannen en waaraan er zelfs al slachtoffers waren overleden. De meeste mensen waarbij de symptomen voorkwamen, stierven vrij snel. Er werd gevreesd voor de opkomst van een fatale ziekte. Omdat deze ziekte vooral voorkwam bij homoseksuelen kreeg hij dan ook de naam Gay-Related Immune Deficiency (GRID). Na een jaar werd de naam veranderd in Acquired Immune Deficiency Syndrome (aids). De kerk zag deze ziekte als een straf van God voor een zondig leven. Waar de homogemeenschap al voor vreesde kwam uit. Aids werd een ramp voor de homowereld. Tienduizenden homo’s stierven aan deze vreselijke ziekte. Vooral in de Verenigde Staten vielen veel slachtoffers. In tegenstelling tot Nederland faalde de Amerikaanse overheid in het snel handelen in deze situatie. Al gauw bleek dat aids niet alleen voorkwam bij homoseksuelen maar ook bij heroïnegebruikers en migranten. Toen uiteindelijk ook bleek dat ook heteroseksuelen en niet alleen minderheden deze ziekte konden oplopen werd er aan de alarmbellen getrokken. In 1984 werd de oorzaak van aids ontdekt, namelijk het Human Immunodeficiency Virus (hiv). In eerste instantie werd het sterk afgeraden mensen met een mogelijke besmetting te testen. Er was op dat moment natuurlijk ook nog geen medicijn of medische oplossing voor het virus. Psychische en sociale problemen zouden hier het gevolg van kunnen worden. Toen eenmaal de eerste aidsremmers op de markt kwamen, werd dit advies weer ingetrokken en was het juist raadzaam om de mensen wel te laten testen.

Snel ontdekten artsen hoe de ziekte overdraagbaar was. Bloed, sperma en andere lichaamssappen konden het virus bevatten. Veilige seks en voorlichting hierover werd dan ook sterk aangeraden.

In Nederland kwam er al gauw actie tegen aids in de zin van voorlichting. De overheid, gezondheidsorganisaties en homo-organisaties schroomden niet om samen te werken en de epidemie enigszins terug te dringen. In de Verenigde Staten daarentegen, reageerde de overheid niet en uiteindelijk te laat op dit levengevaarlijke probleem. Dit leidde tot grote onvrede onder homoseksuelen. Er vormden zich radicale groepen die de aanpak zwaar bekritiseerden. Act Up was een van de bekendste groepen. Door hun zware kritiek en soms agressieve actiemethoden bereikten zij uiteindelijk wel dat er een methode werd ontwikkeld om mensen zo snel mogelijk te testen. Steeds meer organisaties beseften dat zij zelf de ziekte moesten aanpakken. Sommigen deden dit door middel van psychische hulp aan te bieden en anderen door illegale veelbelovende medicijnen te importeren.

In Nederland werd er naaste de goede voorlichting ook gezorgd voor schone injectienaalden voor verslaafden en kwamen er aparte afdelingen in ziekenhuizen en werd psychische begeleiding een belangrijk punt het leven van patiënten.

In 1990 kwamen er antivirale medicijnen beschikbaar. Deze hadden echter veel bijwerkingen en konden de levensduur van patiënten niet enorm verlengen. In 1996 kwam er een echt doorbraak toen medici een nieuw medicijn ontdekten. Ook deze had zijn bijwerkingen, maar door dit medicijn werd aids in plaats van een terminale ziekte, een chronische ziekte.

Door de aidsepidemie hebben homoseksuelen en hun levensstijl veel aandacht gekregen. Dit heeft bijgedragen aan een nieuw tijdperk binnen de ontwikkelingen van de homoseksualiteit. Mensen waren er nu bekend mee en dat kon alleen maar beter worden. Homoseksuelen konden steeds meer en meer in het openbaar gaan leven.

Tegenwoordig

Sinds de jaren ’90 is de homocultuur weer opgebloeid. Hedendaags wordt Nederland gezien als een zeer tolerant land wat betreft homoseksualiteit. Jammer genoeg komt het nog steeds vaak genoeg voor dat je in de krant leest dat homo’s worden gediscrimineerd wegens hun geaardheid. Nederland heeft dus nog een lange weg te gaan.

In de Verenigde Staten lopen ze, vergeleken met Nederland, een stuk achter. De overheid is hier nog steeds niet eens gestemd over het onderwerp homoseksualiteit. Homoseksuelen hebben niet in alle staten van Amerika gelijke rechten Nog steeds worden er geen lesbiennes of homo’s toegelaten tot het leger en ook het homohuwelijk is een punt van debat. President Bush probeerde tevergeefs het homohuwelijk via een wet in het hele land te verbieden.

Maanden van tevoren werd het al bekend gemaakt. Er komt een film van de populaire Sex And The City serie. Heeeeeeerlijk. Om even in het kort te vertellen over de serie. Deze gaat over vier vriendinnen in New York; Carrie, Samantha, Charlotte en Miranda die lief en leed delen. En dan vooral op het gebied van de liefde zijn zij nogal uitgesproken. Ieder van de vriendinnen gaat er op zijn eigen manier mee om. Zeer herkenbaar en daarom waarschijnlijk ook zo een groot succes. De serie is inmiddels afgelopen. Maar dan komt er iemand met het briljante idee om er een film van te maken. Waarom kwam ik niet op dat idee?

Afijn, de film dus. Al maanden wordt er naar toe geleefd. Allerlei acties, advertenties en heisa voor de première van dé vrouwenfilm van het jaar. 12 juni was het dan zover. De grote dag van DE film.

In Amerika wordt de twee en een half uur durende film met de grond gelijk gemaakt. Wat mij nog nieuwsgieriger maakt naar de redenen hiervoor. Helaas kun je mij pas volgende week dinsdag in de bioscoop vinden voor The Movie, maar voor die tijd bereid ik me alvast voor met wat recensies. “De humor is vanouds” zegt een recensie. Dat belooft dus veel goeds. “Toegegeven is het verhaal niet heel spannend en verrassend” zegt een andere recensie. Maar dat hoeft ook niet. Als ik maar heerlijk kan zitten genieten met mijn bak popcorn, een gezellige meidenavond kan hebben en de gemiste serie even dunnetjes over kan zien. En niet te vergeten de prachtige jurken, schoenen en sieraden. Bij het schrijven van dit stuk en het denken aan de film droom ik haast weg. “Sex And The City The Move here I come!!!” zegt mijn voorrecensie .

Na twee jaar geven ze eindelijk weer een concert in Nederland. De super geweldige band “Coldplay”. Ongeveer een week voor de kaartverkoop werd bekend dat zij op donderdag 2 oktober in Ahoy Rotterdam hun muzikale kunsten zullen gaan vertonen. Ik denk dat Coldplay zelf niet realiseerde wat zij teweeg zouden brengen in dit kleine kikkerlandje. Op zaterdag 7 juni om 10:00 begon de voorverkoop. Er werd maar meteen een extra concert ingepland op vrijdag 3 oktober. Desondanks waren alle, maar dan ook alle kaarten voor deze twee concerten om 10:30 uitverkocht. En raad eens.. Ik, de ontzettend grote Coldplayfan, had geen kaartje kunnen bemachtigen. Eerlijk gezegd, ik kon wel janken. Dit verdriet sloeg daarna om in woede. En wel om de volgende reden. Er zijn dus van die schoften die kaarten opkopen van concerten waarvan ze bijna zeker weten dat ze uitverkocht raken. Een plus een is twee natuurlijk, de kaarten worden vervolgens voor woekerprijzen verkocht via marktplaats.nl of andere louche verkoopsites. Ik ben gekke Gerrit niet, dus je ziet mij dan ook echt geen kaartje van 100 euro kopen voor Coldplay. En eerlijk gezegd denk ik niet dat ik de enige gedupeerde ben van dit soort achterlijke acties van deze zogenaamde slimme (ver)kopers. Er moet toch ook wel een oplossing zijn voor dit probleem? Volgens mij kon je heel vroeger zoveel kaarten kopen als je wilde. Bij het Coldplay concert was dit aantal al terug gebracht naar vier en toen ik laatst kaarten wilde bestellen voor Juan Luis Guerra (wie?), een bekende latin-zanger,  kon ik er maar twee per bestelling doen. Dat hadden ze wel even eerder mogen toepassen bij Coldplay. Dan had ik een iets grotere kans om een kaartje te bemachtigen.

Maar weet je wat? De geruchten gaan dat ze misschien op Lowlands komen optreden. En laat ik daar nou al een kaartje van in huis hebben. Duim je voor me?